آیا شما پدر و مادر فریادکشی هستید؟

مادری در ساحل دریا در حال کمک به فرزندش برای قدم زدن است

کلمات­تان را پرورش دهید، نه صدایتان را. باران است که گلها را رشد می­دهد نه رعد و برق. داد نکشیدن به معنای منفعل بودن نیست، بلکه درباره­ ی یادگیری روش متفاوت و موثرتری برای ارتباط است. داد زدن، واکنش ترس را در مغز فعال می­کند و باعث می ­شود مغز در حالت دفاعی قرار گیرد و توانایی درک و پردازش خاموش می ­شود.

بنابراین یادگیری روش تربیتی دیگری بسیار اهمیت دارد. فریاد کشیدن، پیامتان را خاموش می ­کند. با آرامش با فرزندانتان صحبت کنید تا فرزندان­تان بتوانند کلمات شما را بشنوند نه فقط صدایتان را.

 گاهی در مقام والدین، احساس بی­قراری، خشم، آزردگی و عصبانیت می ­کنیم و تنها راه انتقال پیاممان را فریاد کشیدن می ­بینیم. اما بعدش چه احساسی می ­کنیم؟ احساس وحشت؟ احساس گناه؟ احتمالا این موثرترین روش تربیت فرزندان ­مان نیست. پس چه کار می­توانیم بکنیم؟ بعضی اوقات واقعا روی اعصابند! اینجا فهرستی از اقداماتی است که می ­توانیم برای توقف داد زدن انجام دهیم:

  1. محدودیت های واضحی به شیوه ­ی مهربان و قاطع تعیین کنید.
  2. با فرزندان­ مان همدلی کنیم و قبل از رسیدن به سطوح بالای ناکامی، صادقانه احساسات­شان را تصدیق کنیم.
  3. درباره ­ی رفتارهای متناسب از لحاظ رشدی آموزش ببینیم تا انتظاراتی منطقی از فرزندانمان داشته باشیم.
  4. دیدگاهمان را تغییر دهیم و به بدرفتاری به عنوان شیوه ­ای ارتباطی بنگریم. آنها دارند تلاش می­ کنند به ما بگویند نیازی رفع نشده دارند (شاید ارتباط یا توجه بیشتر نیاز داشته باشند یا فقط خسته یا گرسنه باشند).
  5. ما نیاز داریم اول خودمان احساس بهتری داشته باشیم. اگر خودمان احساس بدی داشته باشیم، نمی ­توانیم به شیوه­ای آرام و محبت­ آمیز رفتار کنیم. مراقبت از خودمان و پرکردن پیمانه خودمان حیاتی است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست